Angst: Nature gaat uit van hoge klimaatgevoeligheid CO2 met voorzorgprincipe als 'bewijs'

In aanloop naar grote conferenties is opvallend hoe angstig academici in het welvarende Westen worden, zodra zij een persbericht moeten opstellen. Zo citeren wij de Volkskrant, ‘De Aarde nadert een Kantelpunt‘.

‘De situatie jaagt me echt schrik aan’, zegt medeauteur James H. Brown (‘Uh, i feel not good’), hoogleraar macro-ecologie aan de Universiteit van New Mexico. ‘We hebben deze enorme zeepbel van bevolking en economie gecreëerd. Als je goede data verzamelt (…..) en de berekening doet, dan is het gewoon onhoudbaar. De bel zal ofwel langzaam leeglopen, ofwel uiteenspatten.’

ZZZZ

De krant neemt letterlijk een pressiebericht over van Nature van afgelopen donderdag. Daarin wordt de geest van 18-de eeuws doempredikant Thomas Malthus zijn ‘Essay on the Principle of Population’weer tot leven gewekt, om druk te zetten op politici/ de mensheid bang te houden. Het aloude verhaal van exponentiele groei in een gelimiteerd systeem, dat naar laatste academische mode ieder decennium haar uiterlijk aanpast: nu zijn ‘ecosystem services’in gevaar, dankzij een door computermodellering geprojecteerd verlies van het ongrijpbare ‘biodiversiteit’.

Speciale Rio politieke pressie-editie Nature
De wetenschappelijke standaarden bij Nature bereiken een kantelpunt in een speciale politieke pressie-editie voor de Earth Summit deze maand in Rio, kind van Maurice Strong: Return to Rio, a second chance for the planet.
In de pressie-editie voor Rio galloperen de usual suspects weer voorbij als misantroop Paul Erhlich- die voorspelde dat Groot Brittanie vorige eeuw van de honger zou bezwijken- en bankier Pavan Sukhdev, die met TEEB via biodiversiteit bonussen wil cashen/ de planeet redden.

Waarop is de bewering gebaseerd? Op geloof in hoge klimaatgevoeligheid CO2
De Volkskrant citeert het pressiebericht van van Barnosky et al. In deze studie herhalen Barnosky et al hun beurt weer de kantelpuntbeweringen en beweringen over ‘veilige aarde-grenzen’, van de hier besproken Rockstrom et al in 2009: maar dan in iets ander jasje en met meer gejammer.

Mysterieuze planetaire grenzen zouden door meer dan 350 ppm CO2 in de atmosfeer in gevaar komen, en een via computermodellen (wo IMAGE en BIOME-modellen) voor landschapsverandering berekend theoretisch ‘biodiversiteitsverlies’ zou ons de das om doen. Waarop was dat gebaseerd? Het énige harde feit dat ze hebben, is dat de CO2-concentratie stijgt, de rest is geloof en beroep op het voorzorgprincipe, en corrigeer me als ik ongelijk heb.

Academische activisten willen 350 ppm
Het artikel ‘A safe operating space for humanity’van Rockstrom et al werd in Nature gepubliceerd in 2009 voor de mislukte Kopenhagen-klimaatconferentie. Ook toen gaf Nature een speciale politieke pressie-editie uit ‘The Road to Copenhagen’met de zelfde Malthusiaans-Marxistische revolutieprediking: sinds de Club van Rome in 1971 is dat de officiele academische leer achter de globalisering van de milieuagenda.

Mensen als Marten Scheffer geven Malthus een nieuw jas, door het woordje ‘gevaar’te spiegelen naar ‘wat is veilig’. Dat klinkt liever. Meer niet.

    Die Rockstrom-paper beroept zich nu op het voorzorgprincipe om te beweren dat we niet meer dan 350 ppm CO2 in de atmosfeer mogen hebben. Meer hebben ze niet.

Aanname hoge klimaatgevoeligheid CO2 zonder biologische voordelen mee te rekenen
De auteurs – een clubje op vroegere prestaties rentenierende urban socialists– hanteren daar 2 wegen naar het zelfde Rome van hoge klimaatgevoeligheid voor CO2: hun aanname is dat CO2 en temperatuur op aarde lineair met elkaar verlopen. Het klimaat is hypergevoelig voor extra CO2.

Er is – ook bij de nieuwe huisalarmist van Nature- een zeker albedo bij afnemende ijsbedekking, waarna de wereld exponentieel zou opwarmen, én 350 ppm is de veilige grens omdat die concentratie in het Pleistoceen en Holoceen ook niet werd overschreden. Marten Scheffer vertelt dat verhaal ook in ‘Critical Transitions in Nature and Society’: reuze spannend.

Scheffer vindt voorzorprincipe en eigen status voldoende bewijs
Ik blogde al over Rockstrom et al en mijn mail aan één van de co-auteurs, de Wageningse mysticus Marten Scheffer: hoe weet hij dat, terwijl het biologische bewijs voor de vóórdelen van extra CO2 voor plantengroei, landbouw en bosgroei experimenteel vele malen sterker staan, dan het bewijs voor een hoge klimaatgevoeligheid van CO2 waar zij blindelings van uitgaan. Dit was zijn hoogstaande antwoord:

Marten Scheffer:‘Nou eeh, ik zou zeggen, kijk in het laatste IPCC-rapport’.

Je moet wel topwetenschapper zijn om zulke bewijsvoering bevredigend te vinden.
Vraag je door dan redt Scheffer zich er uit met een beroep op eigen status, tijdgebrek en oh wat ben ik toch belangrijk. Hij weet het kortom ook niet, beroept zich slechts op kwalitatieve redeneringen die aan zeggingskracht moeten winnen met beroep op het voorzorgprincipe: we weten het niet, en dus moeten we maar voorzichtig zijn. Zijn enige toevoeging: zeggen wat wel kan, in plaats voor waarschuwen hoe het echt niet langer kan. Zoek de verschillen.

Ik lieg, hij loog, wij ecologen/klimatologen
Neem ook dat albedo, waarbij nu dankzij minder ijsbedekking een kantelpunt zou bestaanWanneer ik Deens paleoklimatoloog Svend Funder mail, stuurt hij mij eigen studies in the Journal Of Quaternary Science over het Holocene optimum, en in Science. In tegenstelling tot esotericus Scheffer is Funder paleoklimatoloog, en heeft hij daar wél verstand van. Het was zo rond 6000 jaar geleden warmer dan nu, bij 280 ppm, terwijl de ijskappen op Groenland tot 80 kilometer verder landinwaarts lagen. Waar is

a. dat lineaire verband tussen CO2 en hoge klimaatygevoeligheid, behalve dat je daar met beroep op voorzorgprincipe van uit WILT gaan (een menselijke keuze is echter geen natuurwet)
b. dat kantelpunt dan, dat alleen veroorzaakt zou worden door meer dan 350 ppm CO2?

Met 'klimaatgevoelige'noordelijke soorten als de adder gaat het uitstekend in ons land, alleen in computermodellen gebaseerd op 'equilibrium met temperatuur'aannames en nichetheorie vluchten zij noordwaarts op zoek naar voldoende koude

Milieubeheer met sprongen vooruit in welvarende landen
Waar is dat kantelpunt, terwijl het met de natuur in Nederland op vele fronten steeds beter gaat sinds de jaren ’70, er dankzij succesvol visserijbeheer in Amerikaanse wateren steeds minder bestanden worden overbevist, in 20 jaar tijd nog weer een half miljard extra mensen uit armoede zijn getild, de Groene Revolutie in Afrika eindelijk post vat, Brazilie haar ontbossing wist te keren en de laatste jaren niet 20 procent maar 15 tot 17 procent van de CO2 uitstoot door ontbossing komt, juist in de Verenigde Staten en Europa het areaal bos GROEIT, in Europa met 8 miljoen hectare in 50 jaar … enzovoort, enzovoort…

Waar is die planetaire dreiging kortom, en al dat proza alsof we jaren stilzaten en een revolutie nodig hebben?

Print Friendly, PDF & Email