Zoals bericht stemde het Europese Parlement vorige week voor de ban op bijvangst in visserij, de ‘discardban’: zogenaamd om ‘overbevissing’ te be-eindigen. Vooralsnog is vooral de vismeelindustrie blij met de Brusselse ban.

Vis die anders na terugzetten overleefde, moet nu van de Brusselse bureaucratie dood op de wal worden gedumpt, voor verwerking tot diervoeding. Bijvangst wordt door de ‘discardban’ nu echt discard: dump.

Discardwijzer 2013 toetst nut en noodzaak aanlandingsplicht
De ban is een typische Brusselse maatregel die zowel ecologisch als economisch averechts kan werken. Zo blijkt 30 jaar Europees visserij- en milieubeleid zélf een belangrijke oorzaak van hoge bijvangsten. Dat blijkt uit de Discardwijzer 2013, die ik samenstelde voor de SWNM op basis van literatuuronderzoek en advies van internationale experts.

Een ban is alleen zinvol bij visserijen op soorten die na terugzetten niet overleven, een gegeven waar de Canadese bodemvisserij gebruik van maakt. Bij soorten die goed tegen dekbehandeling kunnen- én in visserijen waar die overlevingsproblemen van bijvangst al 30 jaar zijn opgelost- werkt de Brusselse ban averechts.

Je hoeft me niet te geloven
Ik geloof zelf ook niet zomaar iemand op zijn woord. Je kunt me controleren, de antwoorden toetsen op de 18 vragen die ik beantwoord en de ongeveer 60 voetnoten napluizen. Zoals eerder mijn onderzoekje over het Wereld Natuur Fonds, wil ik gewoon kijken: welk bewijs is er en hoe sterk staat dat. Dan kan je tot andere conclusies komen dan de mainstream, het van elkaar overschrijvende en milieubeweging-gezinde journalistieke establishment. De wijzer lijkt mij een goede bijdrage aan het debat over visserij en haar ecologische impact.

Ik kon mij een maand inlezen in de bijvangstmaterie, heb goede adviseurs/peers, loop alweer 2 jaar rond in het wereldje en krijg langzaam een beter beeld van visserij en het tienvoudige bemoeisegment rond visserij: er wordt in sommige landen meer verdiend aan het bemoeien met visserij dan de visserij zelf verdient. Momenteel wil ook de Wereldbank zich nog eens bemoeien met visserijbeleid. De Discardwijzer 2013 zal niet volmaakt zijn, en als er feitelijke fouten in staan hoor ik dat graag. Het is niet in mijn belang om feitelijk onjuiste informatie of eenzijdige overdrijving te verkopen. Ik hoef geen vis te verkopen, wel kan ik mij identificeren met enkele bezwaren die de sector uit naar (pseudo)wetenschap en NGO’s. Daar is gewoon veel bewijs voor.

    Als ik al vooringenomen ben, dan is het omdat ik niet geloof in topdown opgelegd bureaucratisch (milieu)beleid dat ver van de praktijk af staat. Dat dient vooral beleidsmakers en overheidsuitbreiding, positieve uitzonderingen daargelaten. Wat telt is het resultaat in de praktijk en dat wordt bepaald door de sectoren die het moeten uitvoeren. Vaak is lastenverzwaring een prikkel tot vergrootschaliging, en eliminatie van goede wil.

    De milieubeweging/NGO’s werken als overheidsverlengstuk in Europa die overheidsmacht versterken, zoals ook Bas Arts al vaststelde. Met angstcampagnes in media werken zij vaak topdown bureaucratisering in de hand, bemoeizucht van wereldvreemde ‘deskundigen’en lastenverzwaring. Het is een steeds wederkerend patroon bij lobby van groene fondsenwervende NGO’s dat Douglas en Wildavsky in 1983 al optekenden: steeds leidend tot een zelfbevestigend wereldbeeld.

Dus als conservatief liberaal ben je dan extra wantrouwig.

Print Friendly, PDF & Email