Deze fossiele koraalriffen bij Solnhofen ontstonden in de warme Tethyszee bij 2000 ppm CO2: ga je ook mee met de Climategate-ontkennersexcursie zum Bayern?

Wij van Climategate doopten ‘oceaanverzuring’- het extra oplossen van CO2 in zeewater- om tot ‘oceaanfertilisatie’. Omdat we -ongehinderd door dogmatiek- kijken naar bewijs. Net als bij plantengroei is extra CO2 voorlopig netto gúnstig. Waar alarmistische resultaten verschijnen, is dit meestal op basis van El Nino-incidentjes, onrealistische labexperimenten met plotse CO2/temperatuurschok en korte tijdreeksen waar onderscheid met natuurlijke variatie wegvalt.

In de echt bestaande oceaan blijkt koraal steeds béter te groeien door extra CO2 in zeewater. In Science van 3 februari is het alwéér raak, en lees vooral de hele studie en niet alleen de abstract.

Extra groei op 5 van de 6 locaties
Cooper et al boorden een metertje koraalsediment in de Indische Oceaan langs de kust van West Australie op 6 lokaties, om zo de groei over 110 jaar te meten. In ‘Growth of Western Australian Coral in the Anthropocene’- een studie betaald door mijnbouwmaatschappij BHP Biliton en de Australische overheid – moeten ze vaststellen dat op één proeflocatie na, het koraal op sommige locaties tot wel 23 procent béter groeit bij meer CO2. De grootste groei in kalkskelet, calcificatie werd zelfs waargenomen op een lokatie waar de zeewatertemperatuur het snelste steeg, met 0,1 graad per decennium.

De chemische logica achter die verbétering is voor iedere eerstejaarsstudent te volgen
Meer CO2 in zeewater doet de HCO3- concentratie groeien (en de in oververzadiging aanwezige CaCO3 in suspensie áfnemen). Diverse soorten koraal maar ook plankton met kalkskelet (coccolithoforen) gebruiken die extra HCO3- vervolgens voor grotere skeletopbouw (calcificatie). Ook die coccolithoforen stierven alleen uit in het laboratorium van Ulf Riesebell toen hij ze onderdompelde in zoutzuur: bij extra CO2 groeit de zaak 40 procent harder.

Is er vervuiling in het spel op de afwijkende locatie?
Slechts één uitzondering op de zes locaties laat een groeiafname zien: de auteurs verzuimen te vermelden of de zeewatercondities en andere stressfactoren daar kunnen meewerken. Hebben ze domweg niet naar gekeken. Dat zou ik dan wél willen weten. Waar groei wél achterblijft, zijn vaak andere stressfactoren de boosdoener als directe vervuiling: zie de door Carol Turley (EPOCA)van het IPCC verkeerd geciteerde studie van Toby Gardner in Science over Caribisch koraal. Turley suggereerde dat zeewatertemperaturen 80 procent van het koraal deed verdwijnen, maar het was directe vervuiling en verstoring. Turley is de koningin van fout citeren in het IPCC-rapport.

Milieuactivisten die koraal willen beschermen richten hun pijlen met CO2 dus op de verkeerde boosdoener.
Wat ook zo is: wie onderzoeksgeld wil moet hard schreeuwen in media over CO2. Carol Turley van het IPCC en EPOCA kregen zo 30 miljoen euro van de EU, Greenpeace-acitivist Ove Hoegh Gouldberg dankt er zijn hoofdauteurschap bij het IPCC AR5 over ‘oceaanverzuring’. Gevalletje klimaatprostitutie, een term die ik niet bedacht maar onderzoekers zelf.

De resultaten van Cooper et al verwonderen mij niet.
In ‘De Staat van het Klimaat’van Marcel Crok liet ik al zien dat het meeste onderzoek tot nu toe aantoont dat extra CO2 netto voorlopig gunstig is. Eén van de zelfde auteurs uit deze Science-studie, Lough vond met co-auteur Barnes in 2000 al vergelijkbare correlaties over lange tijdschalen van een eeuw bij echt bestaand koraal in de echt bestaande oceaan buiten modellen en korte termijn lab-experimenten.

De ‘toon’ van de paper is wel populistisch
Ik struikel wel over ‘de toon’van het gebruikte proza in Science. De auteurs uiten gevoelens en persoonlijke oordelen. Het riekt naar Geen Stijl en de PVV, en ik wens daar als ethisch verheven blogger niet mee geassocieerd te worden.

Neem alleen al de keuze voor de door Paul Crutzen bedachte populistenterm ‘antropoceen’. Terwijl we- gemeten naar invloed op de chemische samenstelling van de atmosfeer- in het Herboceen leven. Antropoceen is een kreet die leunt op dogmatiek uit een zekere politieke hoek.

En dit proza in de conclusie:

However, the significant recent above–long-term–average calcification anomalies recorded at the HoutmanAbrolhos Islands lends support to the view that thermal changes are likely to be the principal immediate climate-change threat to the calcification potential of reef-building corals.

Ze hebben net vastgesteld dat die Houtman Abrolhos Islands-koraalriffen harder groeien bij meer CO2 en hogere temperatuur, het hardste van allemaal. Ze konden bij dat feit blijven. Maar toch moet temperatuurstijging een ‘climate change threat’heten. Dat persoonlijke oordeel leunt dus meer op dogma – en wat opgeblazen El Nino incidentjes- dan bewijsvoering.

Wat de toestand van het Great Barrier Reef betreft?

Daarvoor kun je terecht in het rapport onder redactie van Clive Wilkinson van het Global Coral Reef Monitoring Network uit 2004.

Extensive monitoring, on the Great Barrier Reef (GBR) in particular, shows that the reefs are highly dynamic and generally resilient (= veerkrachtig), with short periods of decline due to disturbance, followed by longer periods of recovery. While Australian coral reefs remain in generally good condition due to relatively low levels of human pressures, there is rising concern about the increasing threats from land runoff from the wet tropical areas, climate change and over-fishing on the GBR. While the major stresses damaging reef resources are ‘natural’ disturbance events, such as cyclones, floods, coral bleaching and crown-of-thorns starfish outbreaks (COTS), increasing and cumulative human pressures on the GBR could hinder recovery.

Print Friendly, PDF & Email