curryJudith Curry

Margaret Thatcher was de eerste politicus die wees op het gevaar van ‘Global Warming’ en opriep tot decarboniseren. Haar agenda was duidelijk. Ze werd geconfronteerd met stakingen van de Britse mijnwerkers en zag een ideale toekomst voor kernenergie hopeloos geblokkeerd door Tsjernobyl. Een beetje ‘Global Warming’ zou een oplossing voor beide problemen kunnen bieden. Maar daarmee opende ze een doos van Pandora. Er kwam een formidabele positieve feedback van doemdenkers.

Later schreef Margaret Thatcher:

The doomsters’ favourite subject today is climate change. This has a number of attractions for them. First, the science is extremely obscure so they cannot easily be proved wrong. Second, we all have ideas about the weather: traditionally, the English on first acquaintance talk of little else. Third, since clearly no plan to alter climate could be considered on anything but a global scale, it provides a marvellous excuse for worldwide, supra-national socialism. All this suggests a degree of calculation. Yet perhaps that is to miss half the point. Rather, as it was said of Hamlet that there was method in his madness, so one feels that in the case of some of the gloomier alarmists there is a large amount of madness in their method.

Lees verder hier.

Madness in their method

Deze wetenschapper bijvoorbeeld: Marcia McNutt (die – als enige – is genomineerd als volgende president van de Amerikaanse Academie van Wetenschappen – dat zal een spannende verkiezingsstrijd worden!):

In the history of humankind, there is a dearth of examples of global threats so far-reaching in their impact, so dire in their consequences, and considered so likely to occur that they have engaged all nations in risk mitigation … The time for debate has ended … etc.

Judith Curry maakt zich er heel boos om:

… Activism and advocacy by editors of scientific journals reduces the credibility of the journals, introduces biases into the science, and interferes with the policy process that is informed by science …

… But there is another road to hell for climate scientists and editors of journals and professional societies, that involves:

  • Appeal to authority
  • Absence of doubt
  • Intolerance of debate
  • A desire to convince others of the ideological ‘truth’
  • A willingness to punish those that don’t concur.

Judith Curry heeft voorts een goede raad voor Marcia McNutt:

You have an important and influential position as Chief Editor of Science.  You also have the power to damage Science and science through your activism and advocacy of climate change policy, particularly your declaration in a Science editorial that ‘the time for debate has ended.

Het lijkt erop dat Judith Curry en Margaret Thatcher het aardig met elkaar eens zouden zijn. Kostelijk voer voor psychologen. Daar kom ik vast nog wel eens op terug. (Zie bijvoorbeeld hier en hier.)