Het Klimaatakkoord van Parijs: een zelfmoordbriefje van westerse democratieën? westerse democratieën China economisch politiek en militair

Foto: Peoples Daily on line.

Het effect van het klimaatakkoord van Parijs in de huidige geopolitieke context.

Auteur: Graig Kelly (Australië).

Viereneenhalf jaar zijn verstreken na de euforie over het Klimaatakkoord van Parijs. Destijds noemde de Amerikaanse president Obama het ‘een keerpunt voor de wereld’. De toenmalige secretaris-generaal van de VN, Ban Ki-moon, noemde het ‘een monumentaal succes voor de planeet en de mensheid.’

En deze euforie vond weerklank in de media. Mijn schertsende opmerkingen (in een poging om de absurditeit van de hele zaak aan te tonen) werden serieus genomen en als volgt gerapporteerd: ‘Thuis in Australië waren er meer Kumbaya-verklaringen van lokale politici. Liberaal parlementslid Craig Kelly, die daarin voorop ging, riep schijnbaar overweldigd door vreugde ‘Hallelujah’. ‘De wereld is gered … De ijsberen kunnen vannacht weer rustig slapen.’

Maar met het verstrijken van de tijd en naarmate de euforie was weggeëbd, heeft de wereld de kans gehad om de duivel in het detail te ontdekken. Want met het klimaatakkoord van Parijs zijn westerse landen overeengekomen hun economie te straffen, hun groei te beperken en tientallen miljarden onnodige kosten te maken – en dat alles in de overtuiging dat dit op de een of andere manier de kans op slechts weer zou verminderen.

In strijd met de geest van het klimaatakkoord van Parijs heeft de Chinese Communistische Partij echter ingestemd met: ‘Het bereiken van een piek van de kooldioxide-uitstoot rond 2030 en alles in het werk te zullen stellen om eerder te pieken … om een welvarend, sterk, democratisch, cultureel ontwikkeld en harmonieus modern socialistisch land te creëren tegen het midden van deze eeuw.’ Zie hier.

Met andere woorden, terwijl de westerse democratieën zich hebben verbonden tot een onmiddellijke economische zelfkastijding, staat het China onder het Klimaatakkoord van Parijs vrij om zijn industriële productie uit te breiden; om zoveel staal, aluminium en beton te produceren en zoveel nieuwe kolencentrales te bouwen als de mandarijnen van de Chinese Communistische Partij maar wensen – helemaal tot het jaar 2030. En zelfs voor na 2030 hebben ze nog niet beloofd om ook maar een enkel molecuul CO2 minder uit te stoten.

De voorwaarden van het klimaatakkoord vormen eveneens een stimulans voor de overdracht van industriële productie (en welvaart) van de westerse democratieën naar China. Maar het simpelweg overhevelen van industriële productie van het ene land naar het andere leidt niet tot een netto vermindering van de CO2–uitstoot. Het is zelfs waarschijnlijker dat de CO2–uitstoot toeneemt wanneer de productie naar China wordt verplaatst, omdat hun elektriciteitsnet een hogere kooldioxide-intensiteit heeft.

Bovendien hebben westerse democratieën als gevolg van het klimaatakkoord van Parijs weinig andere keus dan geforceerd zonne- en windenergie in hun elektriciteitsnetten op te nemen, waardoor deze minder efficiënt en duurder worden. Daarom wint China, als ’s werelds grootste exporteur van zonnepanelen en windturbines, opnieuw en wordt het nog rijker door deze aan westerse democratieën te verkopen.

In 2018/19 betaalde Australië bijvoorbeeld China $ 1.674.982.331,00 (FOB-waarde) om zonnepanelen te kopen (87% van de invoer van ons land). Ondertussen hebben we onze elektriciteit duurder gemaakt door $ 1.740.000.000,00 (alleen al in 2019) toe te voegen aan verborgen groene belastingen op elektriciteitsrekeningen om subsidies te betalen om mensen aan te moedigen zonnepanelen op hun dak te plaatsen. Zie hier.

Sterker nog, als gevolg van het Klimaatakkoord van Parijs weigeren banken in de Westelijke Democratieën geld te lenen aan ontwikkelingslanden voor kolengestookte elektriciteitscentrales, waardoor deze in de armen van China’s Belt & Road-fonds worden gedreven. Zie hier en hier.

Dit heeft China in staat gesteld zijn invloed in Azië, Afrika en de Balkan aanzienlijk te vergroten, waar China al meer dan 20 miljard dollar aan leningen heeft verstrekt voor nieuwe kolencentrales.

China heeft toegezegd meer dan 20 miljard dollar te zullen financieren voor kolencentrales.

Het Klimaatakkoord van Parijs: een zelfmoordbriefje van westerse democratieën? westerse democratieën China economisch politiek en militair

Bron: The Guardian / Institute for Energy Economics and Financial Analysis.

De voorwaarden van het klimaatakkoord van Parijs hebben ertoe geleid dat China zijn kracht heeft vergroot; economisch, politiek en militair ten opzichte van de westerse democratieën.

Sinds de overeenkomst van Parijs is de wereld getuige geweest van een ongekende militaire opbouw in China, waardoor hun officiële militaire uitgaven met 25% zijn gestegen van 142,4 miljard dollar in 2015 tot 178,6 miljard dollar in 2020.

Het is onduidelijk hoeveel China werkelijk aan zijn defensie uitgeeft. Het International Institute for Strategic Studies (IISS) heeft de militaire uitgaven van China in 2018 op 225 miljard dollar geraamd, waarmee het de op één na grootste militaire macht ter wereld is, na de Verenigde Staten.

En hoewel algemeen wordt aangenomen dat de militaire uitgaven van China nog steeds aanzienlijk achterblijven bij die van de VS, merkt Frederico Bartels, een beleidsanalist voor defensiebegroting bij het Davis Institute for National Security & Foreign Policy in Defense One op, dat het: ‘misleidend [is] om vergelijkingen te maken van militaire uitgaven gebaseerd op het simpelweg omzetten van het gerapporteerde defensiebudget van Peking van yuan naar dollars door toepassing van een marktwisselkoers.’ Zie hier.

Bartels stelt dat als je rekening houdt met verschillen in rapportagestructuren, koopkracht en arbeidskosten, dat het militaire budget van Peking al ongeveer 87% van het Amerikaanse budget bedraagt.

En als er enige twijfel was, liet de militaire parade van vorig jaar in Peking zien dat het Chinese Volksbevrijdingsleger (PLA) nu tot de wereldleiders behoort. Tijdens deze militaire parade toonde China aan de wereld zijn geavanceerde supersonische drones, hypersonische zweefvliegtuigen, supersonische antischipraketten, ballistische raketsystemen, stealth-jagers, talloze tanks en gepantserde gevechtsvoertuigen. Deze omvatten nieuwe militaire hardware zoals de DF-41, een intercontinentale ballistische raket (ICBM) met een bereik van maximaal 15.000 km en in staat om 10 kernkoppen te dragen die elk onafhankelijk verder kunnen manoeuvreren, waardoor één raket de mogelijkheid heeft om 10 doelen tegelijkertijd te vernietigen. (En dan zijn sommigen bang dat het grootste gevaar waarmee we worden geconfronteerd, is dat een gemiddelde temperatuur van 14 C te hoog is.)

Ook is de Chinese marine uitgegroeid tot ’s werelds grootste zeemacht in aantallen schepen. In het jaar na het Klimaatakkoord van Parijs gaf China opdracht voor de bouw van 18 schepen, terwijl de Amerikaanse marine er slechts vijf in opdracht gaf. China’s prioriteiten voor de modernisering van de marine behelzen onder meer de ingebruikname van meer nucleaire onderzeeërs en een derde vliegdekschip, dat naar verwachting in 2022 operationeel zal zijn. Zie hier.

En dan is er nog het ruimteprogramma van China. China richt zich later dit jaar op de lancering van zijn Mars-missie, waaronder het landen van een op afstand bestuurbare robot op het oppervlak van de rode planeet. Daarnaast is China van plan Chinese astronauten op de maan te zetten en tegen 2022 een volledig operationeel ruimtestation te hebben.

Tijdens de bedwelmende dagen en de euforie van de klimaatconferentie in Parijs, hebben velen misschien de ogen gesloten voor de militaire opbouw van China en hun territoriale ambities in de Zuid-Chinese Zee – allemaal in de wens om een ‘fotomoment’ van consensus te kunnen vastleggen aan het slot van de conferentie.

Terwijl mensen zoals de champagne-socialiste Christina Figueres met afgunst naar het autoritaire bestuursmodel van China keken, waren afgevaardigden op de Conferentie van Parijs dronken van het waanidee en de bijna religieuze ijver ‘de wereld te redden’. Ze twijfelden niet aan het naïef optimistische standpunt dat de aanhoudende snelle economische groei van China in een steeds meer geglobaliseerde wereld zou leiden tot een vreedzame integratie van China in een op regels gebaseerde internationale orde. En ze dachten er weinig of niet over na dat de voorwaarden van het Klimaatakkoord van Parijs (die ze vrolijk vierden) de kracht van China zouden vergroten; economisch, politiek en militair ten opzichte van de westerse democratieën – en hoe gevaarlijk dit potentieel was.

Maar dat was vóór de Wuhan-griep.

De Wuhan-griep heeft de wereld herinnerd aan het autoritaire bewind waaronder China opereert – en aan het gevaar dat dit met zich meebrengt.

Een paar voorbeelden:

  • Internationale gezondheidsvoorschriften verplichten landen om het risico van een noodsituatie binnen 24 uur te melden. Toch heeft China de Wereldgezondheidsorganisatie tot 31 december 2019 niet op de hoogte gebracht van de verschillende gevallen van longontsteking van onbekende oorsprong van Wuhan, hoewel het deze dagen of weken eerder waarschijnlijk wel kende.
  • Hoewel China opschepte over ‘transparantie’, legde het verschillende artsen het zwijgen op en strafte het omdat het zich uitsprak over het virus en beperkte het Chinese instellingen om er informatie over te publiceren.
  • In januari, in strijd met gecensureerde berichten uit Wuhan, beweerde China dat het coronavirus niet tussen mensen kon worden overgedragen. De Wereldgezondheidsorganisatie nam de bewering van China over: ‘Voorlopig onderzoek door de Chinese autoriteiten heeft geen duidelijk bewijs opgeleverd van overdracht van mens op mens van het nieuwe coronavirus (2019-nCov) dat in Wuhan, China is geïdentificeerd.’
  • Tegelijkertijd vertelden ze de wereld dat ze zich nergens zorgen over hoefden te maken. Medewerkers van door de Chinese overheid gesteunde bedrijven die in Australië werkten, kregen de opdracht hun normale werk opzij te zetten en chirurgische maskers, thermometers, antibacteriële doekjes, handdesinfecterende middelen, handschoenen en Panadol, in grote hoeveelheden op te kopen, voor luchtvracht terug naar China
  • Terwijl China strikte interne binnenlandse reisbeperkingen toepaste, maakten zij krachtig bezwaar tegen de internationale reisverboden uit China die door Australië en de VS waren ingevoerd. En op 3 februari 2020 zette China andere landen nog steeds sterk onder druk om reisbeperkingen van en naar China op te heffen of te voorkomen.

En toch hebben we een klimaatakkoord van Parijs, dat is gebaseerd op het uitgangspunt dat het geen probleem is om China in staat te stellen zichzelf sterk te versterken ten opzichte van de westerse democratieën; economisch, politiek en militair het komende decennium, op de vleugel en een gebed hoop dat China na 2030 vrijwillig zou instemmen met het afstaan van de voordelen die het heeft verkregen en zijn CO2-uitstoot zou gaan verminderen, om slecht weer te stoppen. Zijn we gek geworden?

Met de agressieve militaire opbouw van China, hun aanstaande krachtige overname en onderdrukking van de democratie van Hong Kong, hun groeiende intimidatie van Taiwan, hun expansieve gedrag in de Zuid-Chinese Zee, inclusief militarisering van eilanden, hun aanhoudende cyberspionage, hun bedreigingen voor hun wereldwijde handelspartners, enzovoort – om de Chinese Communistische Partij zo’n voordeel te geven, lijkt het klimaatakkoord van Parijs meer en meer op een ‘zelfmoordbriefje’ van de westerse democratieën – en mogelijk de gevaarlijkste en domste wereldwijde overeenkomst ooit gesloten in de Lichtstad.

***

Bron hier.

Over de auteur

Craig Kelly is Liberaal lid voor Hughes. Zie hier.