Bjørn Lomborg: Genoeg met het 'netto nul' dubbeldenken In ons huidige klimaatdiscours circuleren twee flagrant tegenstrijdige beweringen

John Kerry. Foto: Frederic Legrand – COMEO / Shutterstock.com

Als we de klimaatverandering willen oplossen, hebben we eerlijkheid nodig.

Auteur: Bjørn Lomborg (Denemarken).

Wanneer John Kerry en vele andere politici volhouden dat klimaatbeleid geen opoffering vergt, zijn ze duidelijk hypocriet.

In ons huidige klimaatdiscours circuleren twee flagrant tegenstrijdige beweringen. Aan de ene kant waarschuwen experts dat het beloofde klimaatbeleid economisch verlammend zal zijn. In een nieuw rapport stelt het Internationaal Energie Agentschap (IEA) dat het bereiken van een netto-nul CO2-uitstoot in 2050 waarschijnlijk “de grootste uitdaging is waarmee de mensheid ooit werd geconfronteerd”. Dat is een hoge lat, hoger dan de Tweede Wereldoorlog, de zwarte pest en COVID.

Aan de andere kant verkopen optimistische politici netto-nul klimaatmaatregelen als een quasi-utopie die elke natie snel zou willen omarmen. Zoals de Amerikaanse klimaatgezant John Kerry tegen de wereldleiders zei die bijeenkwamen op de klimaattop van president Biden in april:

“Niemand wordt om een offer gevraagd.”

Beide beweringen kunnen niet tegelijk waar zijn. Toch worden ze vaak omarmd door dezelfde klimaatactivisten in verschillende delen van hun publiciteitscyclus. Het harde gepraat is bedoeld om ons tot actie aan te zetten, en de belofte van regenbogen brengt het politieke gevaar met zich wanneer de rekeningen moeten worden betaald.

George Orwell noemde deze neiging om tegenstrijdige beweringen te accepteren doublethink. Het is politiek opportuun en zorgt ervoor dat klimaatgealarmeerde politici herkozen worden. Maar als we de klimaatverandering willen oplossen, hebben we eerlijkheid nodig. Het huidige beloofde klimaatbeleid zal ongelofelijk duur zijn. Hoewel het enkele voordelen zal opleveren, zullen de kosten veel hoger zijn.

Ja, klimaatverandering is reëel en door de mens veroorzaakt, en we moeten slim zijn om het op te lossen. Maar dat doen we niet omdat de klimaateffecten vaak enorm worden overdreven, waardoor we in paniek raken. Het VN-klimaatpanel schat dat als we niets doen, de klimaatschade in 2100 gelijk zal zijn aan 2,6 procent van het wereldwijde bbp. Dat is een probleem, maar niet het einde van de wereld.

Omdat klimaatnieuws alleen de slechtste uitkomsten meldt, denken de meeste mensen dat de schade veel groter zal zijn. Weet je nog hoe ons herhaaldelijk werd verteld dat het Atlantische orkaanseizoen van 2020 het ergste ooit was? De berichtgeving negeerde dat bijna overal elders de orkaanintensiteit zwak was, waardoor 2020 een van de wereldwijd zwakste in de geschiedenis van satellieten was. En zelfs wat de Atlantische Oceaan betreft stond 2020 op de dertiende plaats.

Wanneer John Kerry en vele andere politici volhouden dat klimaatbeleid geen opoffering vergt, zijn ze duidelijk aan het draaien. In het overzicht van het VN-Klimaatpanel heeft elk klimaatbeleid reële kosten. Waarom zouden we anders terugkerende klimaattoppen nodig hebben om onwillige politici te verleiden tot steeds meer ambitieuze beloften?

Het nieuwe netto-nulrapport van het IEA bevat tal van concrete voorbeelden van opofferingen. In 2050 zullen we moeten leven met een veel lager energieverbruik dan nu. Ondanks dat hij rijker is, zal de gemiddelde persoon wereldwijd minder energie krijgen dan de gemiddelde arme van vandaag. We zullen allemaal minder energie krijgen dan de gemiddelde Albanese energieverbruiker in de jaren tachtig. We zullen ook rillingen in de winter van 19°C en snikhete warmte in de zomer van 26°C moeten accepteren, lagere snelheden op de snelweg en minder mensen die mogen vliegen.

Maar offers voor het klimaatbeleid kunnen nog steeds zinvol zijn als de kosten ervan lager zouden zijn dan de behaalde klimaatvoordelen. Als we de klimaatschade van 2,6 procent zouden kunnen vermijden voor bijvoorbeeld de opoffering van één procent, zou dat een goede uitkomst zijn. Dit is gezond verstand en de kernlogica van ’s werelds enige klimaateconoom die de Nobelprijs won (2018-laureaat William Nordhaus van Yale). Slim klimaatbeleid kost weinig en vermindert klimaatschade substantieel.

Helaas levert ons huidige dubbeldenken het omgekeerde resultaat op. Uit een nieuwe peer-reviewed studie blijkt dat de kosten van netto nul net na 2060 – veel later dan de meeste politici beloven – ons tegen 2040 meer dan vier procent van het BBP zullen kosten, of ongeveer $ 5 biljoen per jaar. En dit veronderstelt wereldwijd gecoördineerde koolstofbelastingen. Anders zullen de kosten meer dan verdubbelen. Acht procent of meer betalen om een halve eeuw later een deel van de 2,6 procent schade te voorkomen, is gewoon slechte economie.

Het is ook ongeloofwaardige politiek. Alleen voor China bedragen de kosten om netto nul te bereiken meer dan zeven tot veertien procent van het BBP. In plaats daarvan gebruikt China groene retoriek om westerlingen te paaien, maar streeft het naar ontwikkeling met 247 nieuwe kolencentrales. China stoot nu meer broeikasgassen uit dan alle ontwikkelde landen bij elkaar.

De meeste andere armere landen hopen de snelle opkomst van China te kunnen kopiëren. Op een recente klimaatconferentie, waar tientallen afgevaardigden op hoog niveau plichtsgetrouw de doelstelling van netto-nul onderschreven, liet India een afwijkend geluid horen. Terwijl andere deelnemers erom heen draaiden, flapte energieminister Raj Kumar Singh er de ongemakkelijk waarheid uit: netto-nul “is gewoon luchtfietserij.” Hij voegde eraan toe dat ontwikkelingslanden steeds meer fossiele brandstoffen zullen willen gebruiken en “je kunt ze niet stoppen”.

Als we doorgaan met ons klimaatdubbeldenken, zullen rijke mensen waarschijnlijk in hun handen blijven wringen en streven naar netto-nul, zelfs tegen aanzienlijke kosten voor hun eigen samenleving. Maar driekwart van de toekomstige emissies is afkomstig van armere landen die streven naar wat zij beschouwen als de belangrijkste ontwikkelingsprioriteiten, namelijk het bestrijden van armoede, honger en ziekte.

Bjørn Lomborg: Genoeg met het 'netto nul' dubbeldenken In ons huidige klimaatdiscours circuleren twee flagrant tegenstrijdige beweringen

Bjørn Lomborg.

Zoals de meeste grote uitdagingen waarmee de mensheid te maken heeft gehad, lossen we ze niet op door eindeloze opofferingen, maar door innovatie. COVID wordt opgelost met vaccins, niet met oneindige lockdowns. Om het klimaat aan te pakken, moeten we onze investeringen in innovatie op het gebied van groene energie opvoeren. Het verhogen van groene energie vereist momenteel enorme subsidies, maar als we de toekomstige prijs door innovatie zouden kunnen drukken tot onder die van fossiele brandstoffen, zou iedereen overstappen. Innovatie is de meest duurzame klimaatoplossing. Het is dramatisch goedkoper dan het huidige beleid en vereist minder offers, terwijl het voordelen oplevert voor het grootste deel van de wereldbevolking.

***

Bjørn Lomborg, president van de Copenhagen Consensus, is visiting fellow aan het Hoover Institution, Stanford University. Zijn laatste boek is getiteld: “False Alarm: How Climate Change Panic Costs Us Trillions, Hurts the Poor, and Fails to Fix the Planet.

Bron hier.

***

Naschrift van de redactie

Lomborg stelt:

Yes, climate change is real and man-made, and we should be smart in fixing it.

De meeste klimaatsceptici delen deze opvatting niet. Zij erkennen dat er sprake is van klimaatverandering. Zij erkennen eveneens dat er opwarming heeft plaatsgevonden. Maar zij betwijfelen of deze in belangrijke mate door de menselijke uitstoot van CO2 door het verstoken van fossiele brandstoffen is veroorzaakt.

Zij zijn van mening dat er geen sprake is van een klimaatcrisis en dat het klimaatbeleid – in het bijzonder de uitbreiding van ‘hernieuwbare’ energie (Orwelliaanse newspeak, want windturbines en zonnepanelen zijn allesbehalve ‘hernieuwbaar’) – all pain and no gain is.

***

Naschrift van de redactie

Waar blijft nu toch die verschrikkelijke klimaatcrisis?

Opnieuw daling temperatuur

Bjørn Lomborg: Genoeg met het 'netto nul' dubbeldenken In ons huidige klimaatdiscours circuleren twee flagrant tegenstrijdige beweringen